Intro 2010

Het is weer voorbij. De groepjes onwennige eerstejaars, zelfverzekerde mentorpapa’s en -mama’s en zichzelf verheerlijkende verenigingsleden zijn weer uit het Nijmeegse straatbeeld verdwenen. De feestjes zijn afgelopen, de roes (hopelijk) uitgeslapen. Binnenkort begint het nieuwe collegejaar officieel, maar eerst blik ik op deze blog nog even terug op de intro 2010. In opdracht van Vox deed ik namelijk enthousiast mee aan drie activiteiten. Hieronder mijn verslag van de open roeidagen van Phocas.

Hoewel ik al een aantal jaar in Nijmegen studeer, ben ik nog nooit bij het botenhuis van Phocas geweest. Jammer, anders had ik nu niet op Google maps hoeven te vertrouwen. Google maps herkent het adres van Phocas niet, maar dat ontdek ik pas als ik al op de verkeerde Oostkanaaldijk sta – midden op het industrieterrein. Daar tref ik ook een verdwaalde introgroep. Een hulplijn verder ben ik onderweg naar de werkelijke locatie – in Hatert – terwijl ik de eerstejaars achterlaat in groepsoverleg: “Willen we nog naar Phocas? Tegen de tijd dat we er zijn, kunnen we al bijna weer terug.”


Die introgroep zie ik uiteindelijk niet meer terug bij Phocas, maar de Phocanen zal het niet zijn opgevallen. De kantine in hun botenhuis zit vol eerstejaars en groepjes van vier personen stappen aan de lopende band in roeiboten. De meesten voor de eerste keer, maar volgens bestuurslid Milou hoeft dat geen probleem te zijn: “Bijna iedereen die lid wordt, is onervaren. Zelfs de meest fanatieke leden die op hoog niveau roeien, zijn binnengekomen als beginners.”

Ik voeg me bij drie eerstejaars Engels. Volgens het programmaboekje beginnen we met een rondleiding, maar dat blijkt in praktijk het botenhuis in vogelvlucht. Vervolgens wordt de techniek van het roeien uitgelegd terwijl we op het soort roeimachine gaan zitten dat ik in de fitnessruimte altijd systematisch ontwijk. Ik heb de slag echter vrij snel te pakken – zowel letterlijk als figuurlijk – en mag met mijn groepsgenoten verder oefenen op de steiger. Daar staan langs de rand stoeltjes met roeiriemen, waardoor we de roeibeweging alvast in het water kunnen oefenen. “Krijg je daar niet heel gespierde armen van?” vraagt een meisje achter mij. Volgens de Phocanen valt dat mee.  “Roeien is eigenlijk meer een benensport dan een armsport,” zegt Winnie.

En dan komt het moment dat we onze nieuwverworven vaardigheden mogen testen op de Waal. “Dit is een stabiele boot die echt niet kan omslaan,” verzekert Winnie ons. Ik wil haar graag geloven, maar op de momenten dat de boot iets naar links helt, krijg ik toch visioenen van mislukte kanotochten op vakanties uit het verleden. Winnie gaat met ons mee als stuurman en geeft duidelijke instructies over wat we moeten doen en wanneer. Gelukkig maar, want er is voor een beginner veel om tegelijkertijd op te letten: de juiste beweging van armen en benen, de roeiriem op de juiste manier door het water halen en zorgen dat je dat tegelijkertijd met je groepsgenoten doet. En dan heb ik het nog niet eens over het overige verkeer op de rivier. Na een onwennig en stuntelig begin krijgen we tegen het eind het ritme te pakken, om uiteindelijk soepel aan te meren. Zelfs al kan de boot niet omslaan, ik ben toch een beetje trots als ik helemaal droog weer in het botenhuis sta.

En het bleef niet bij roeien. Ook mijn ervaringen met spelletjes spelen bij karpe noktem en workshops tijdens RU in Town zijn op deze site te vinden:

Spellenavond bij Karpe Noktem

RU in Town

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s