De stilte van de bieb

Deze zomer begon ik vlak na mijn afstuderen aan een tijdelijke baan, waarvoor ik voornamelijk vanuit huis werkte. Maar toen twee weken geleden mijn laptop besloot dat zijn leven lang genoeg had geduurd, werd ‘thuiswerken’ ineens ‘bibliotheekwerken’. Met als gevolg dat ik de afgelopen weken waarschijnlijk meer tijd in de universiteitsbibliotheek heb doorgebracht dan tijdens zes jaar studie.

In de bieb kreeg ik namelijk altijd allerlei onderhuidse irritaties, waardoor ik het gebouw zo veel mogelijk meed en de noodzakelijke bezoekjes zo kort mogelijk hield. De beproeving begon al met de kluisjes waar je tas en jas in moest achterlaten voordat je het wetenschappelijk heiligdom mocht betreden. Wat meestal betekende dat ik de complete inhoud van mijn tas leegde in een afzichtelijk rood winkelmandje – want als ik dat niet deed vergat ik natuurlijk nét dat ene boek dat ik nodig had. Weggaan uit de bieb was echter het grootste struikelblok; want uiteraard was ik tegen die tijd mijn kluisnummer vergeten, waardoor het invoeren van mijn code op een hele rits kluisjes een soort ritueel werd.

Mijn allergrootste bieb-ergernis betreft echter de stilte die er hangt. Ik houd niet van dat soort stilte: een krampachtige, geforceerde stilte, omdat het nou eenmaal moet. Het vervelende van zo’n sfeer is dat – in ieder geval voor mijn gevoel – alle geluiden die er wél zijn 100 keer versterkt worden. Het geruis van omslaande bladzijdes, vingers die over een toetsenbord glijden, het getik van de regen tegen de ramen, het zachter-dan-zacht gefluister en gegiechel van studerende vriendinnengroepjes. Met als absoluut dieptepunt de keer dat een man tegenover mij besloot zijn tanden te zetten in een enorme winterpeen. Alsof hij zijn leesbril was vergeten, en de mythe over wortels en goede ogen wou uittesten.

Ik zou graag willen vertellen dat ik na dagenlang ploeteren in de bieb het licht heb gezien en het zowaar als mijn tweede huiskamer ging beschouwen, maar dat is niet het geval. Toen ik bericht kreeg dat mijn nieuwe laptop was gearriveerd, maakte ik in mijn hoofd een vreugdedansje en sprintte zo snel mogelijk naar de winkel. Maar toch is het ergens een heel klein beetje jammer dat ‘bibliotheekwerken’ weer ‘thuiswerken’ is geworden. Toen ik de afgelopen tijd weer dagelijks naar de universiteit fietste, tussen studerende mensen zat, en koffiepauzes ging houden in het café had ik wel het gevoel dat ik tussen soortgenoten zat, in het wereldje waar ik thuishoorde. Voor even voelde ik me weer gewoon student, in plaats van recent afgestudeerde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s