Verhuftering: wat ís dat nou eigenlijk?

Het woord ‘verhuftering’ was de afgelopen tijd veel terug te vinden in de media. Het begon met een boek. De schrijver, een hoogleraar sociologie aan de Radboud Universiteit, zag onder andere website Geenstijl als kenmerkend voor de verhuftering van de maatschappij. En dus ging Powned op de arme man af: ‘Wij hebben het weer eens gedaan he?’

Het filmpje, waarin de wetenschapper al stotterend en stamelend toegaf dat hij eigenlijk niet zoveel afwist van Geenstijl en de website weinig bekeek, kreeg begin deze week nog een staartje. De socioloog gaf toe dat hij was overvallen door Powned’s Rutger, dat hij vooraf niet eens wist dat het Powned was waarmee hij een interview had en dat hij spijt had van het interview.

Ondertussen dwaalde door het mediacircus de discussie volledig af van het inhoudelijke aspect. Wat jammer is, want er zitten naar mijn idee nog wel wat haken en ogen aan het begrip ‘verhuftering’. Want wat ís verhuftering nou eigenlijk? Is dat realistisch bekeken niet een heel relatief, en daardoor onwerkbaar begrip? Terwijl de een het bijvoorbeeld al hufterig vindt als Sven Kockelman tijdens een interview Job Cohen tutoyeert, ziet een ander misschien geen enkel kwaad in de ruime woordenschat aan ziektes en geslachtsdelen die de Nederlander tot zijn beschikking heeft als hij even lekker wil schelden.

En kunnen weblogs werkelijk verantwoordelijk worden gehouden voor verhuftering van de samenleving, simpelweg omdat ze een podium bieden voor gefrustreerde, scheldende ‘reaguurders’? Is verhuftering in de maatschappij überhaupt te vergelijken met verhuftering op het internet? Zijn dat eigenlijk niet twee verschillende fenomenen? En gesteld dat er wel een verband is, welk van de twee veroorzaakt het ander?

Laat ik een aantal voorbeelden uit de praktijk noemen. Laatst stond mijn bus noodgedwongen langs de route stil omdat een truckerstocht voor gehandicapten langstrok. Ik kon de lol er wel van inzien, het meisje achter mij duidelijk niet. Toen een agente per motor langskwam en vriendelijk zwaaiend de buschauffeur antwoordde dat er nog een hele rits vrachtwagens achter haar aan kwam, schold het meisje haar uit voor hoer – veilig vanachter het geluidsdichte glas van de bus uiteraard. Vervolgens belde ze iemand om te vertellen dat ze haar aansluiting zou missen: ‘Want er rijden hier allemaal vrachtwagens met van die kútgehandicapten.’

Is dat dan een voorbeeld van verhuftering? En zijn de mensen die in de trein oostindisch doof zijn voor de oproep van de machinist om verder naar achteren door te lopen ook onderdeel van de verhufterde maatschappij? En de boze mensen die de fietsverwijderaars van de gemeente uitschelden voor nazi, zelfs als zijzelf overduidelijk hun fiets midden op de stoep hebben geparkeerd ? En de politicus die een ander een kopstoot geeft tijdens een avondje uit?

En gesteld dat het antwoord op een of meerdere van bovenstaande vragen ‘ja’ is, zouden deze personen zich anders hebben gedragen als websites als Geen Stijl niet bestonden? Zijn dat überhaupt dezelfde mensen als degenen die Geen Stijl bezoeken en zich in de reacties afreageren? Ik heb lang nagedacht of ik een poging zou doen om zelf een aanzetje te geven tot een antwoord op deze vragen. Maar ik denk dat ik het toch liever aan de sociologen overlaat om deze vraagstukken te onderzoeken. Dan ben ik absoluut benieuwd naar de resultaten. En Rutger waarschijnlijk ook.

Advertenties

One thought on “Verhuftering: wat ís dat nou eigenlijk?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s