Als de postbode zijn post verlaat

Daar stond hij dan. Een zwarte fiets met  opzichtige rood-oranje TNT-fietstassen, ogenschijnlijk bomvol post. Gewoon, casual leunend tegen de vuilniscontainer. Een paar minuten daarvoor had ik de postbode nog vanuit mijn ooghoeken van de fiets zien stappen, terwijl ik op het plein voor mijn huis met een vriendin stond te praten. Toen ik naar binnen ging, was de postbode nergens meer te bekennen. Even keek ik het plein rond om te zien of hij misschien met een select stapeltje enveloppen de brievenbussen op het plein langsliep, maar nee dus. De fiets was met post en al verlaten.

Een half uur later keek ik uit mijn raam, om de fiets nog steeds eenzaam tegen de container te zien leunen. Inclusief bomvolle fietstassen. Tenminste, ik hoopte dat die nog steeds net zo vol waren als een half uur eerder. Het was natuurlijk nog geen week geleden dat ik op nu.nl las over criminelen die in Amsterdam post hadden gestolen, om vervolgens met de verkregen gegevens bankpassen te laten blokkeren en nieuwe aan te vragen. En nu stond daar zomaar ineens die fiets vol post. En waar was degene die verantwoordelijk was voor die post – misschien zelfs voor míjn post? Zat hij ergens argeloos lunchpauze te houden? Of was hij betrokken bij een complot waarin was afgesproken dat hij de post expres onbeheerd zou achterlaten in een rustige wijk, zodat zijn criminele vriendjes bankgegevens konden ontvreemden? Of misschien was het wel ‘lokpost’, zoals lokfietsen die ingezet worden om fietsendieven te betrappen. Dat de TNT nepbrieven in die tassen had gestopt, waar dan een zendertje in zit om de postdief te traceren. Of misschien zou er simpelweg een gigantische sirene afgaan als iemand een flap van een van de fietstassen durfde op te tillen.

Voordat ik écht ging doordraven en ik het idee in mijn hoofd kon halen om te kijken wat er zou gebeuren als ik zou proberen om mijn eigen post uit die tassen te graaien – want uiteraard zou ik nóóit andermans post stelen – spotte ik de postbode weer. Om half 2, een uur nadat ik hem vanuit mijn ooghoeken van zijn fiets had zien stappen, kwam hij nonchalant uit mijn gebouw lopen.  Goede kans dus dat hij een bovenbuurman was en thuis kwam eten tijdens zijn lunchpauze. Hoewel het dan wel weer frappant is dat hij niet even de moeite nam om die fiets vol persoonlijke brieven en documenten vijf meter verderop in het afgesloten fietsenhok te zetten.

Terwijl ik hem nakeek, verbaasde ik me nog steeds over deze alles behalve discrete gang van zaken. Maar een kleine google-search leerde me dat het niet eens zo uitzonderlijk is. Ik vond een nieuwsbericht van een paar dagen eerder waarin stond dat ‘postwaakhond’ OPTA de TNT een waarschuwing had gegeven: doordat postzakken in sommige wijken onbeheerd werden neergezet, was het briefgeheim in gevaar. Toch raar om in dezelfde week de beschreven  ‘omgang met de post’ live te aanschouwen in mijn eigen straat.

Gelukkig heb ik tijdens de lunchpauze van de postbode in ieder geval geen louche figuren zien rondsluipen, azend op de post van mij en mijn buurtgenoten. Maar een beetje verdacht was het toch wel hoor, toen ik later op de dag mijn brievenbus opende en alleen een reclamefoldertje van de plaatselijke supermarkt aantrof.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s