Driving home for christmas, samen met Harpjongen

De dag voor kerstmis is niet de beste dag om met het openbaar vervoer te reizen, zeker niet als het gesneeuwd heeft. Gisteren sleepte ik mijn koffertje – met veel te veel kleren, want het is écht onmogelijk om drie dagen vooruit te beslissen wat ik wil aantrekken – door een dikke laag sneeuw richting bushalte. Uiteraard op compleet griploze laarzen. Om vervolgens 25 minuten bij een bushalte te staan staren naar het verkeer dat stapvoets passeerde, omdat schijnbaar het strooizout er bij de eerste paar sneeuwbuien al volledig doorheen is gejaagd.

De eerste bus die – te laat – langskwam zat volledig volgepakt. Een enkeling tuimelde bij de halte de bus uit, maar tegen degenen die stonden te wachten om in te stappen, schudde de buschauffeur nee: vol. De twee andere bussen die normaal gesproken in die 25 minuten zouden moeten langskomen, heb ik niet gezien. Uiteindelijk werden we naar het station gebracht door een buslijn die normaalgesproken niet langs mijn halte rijdt, om mijn trein net te zien wegrijden. Zonder mij dus.

Een gratis kop ns-koffie en een half uur verder plofte ik neer in de trein. Terwijl de coupé volstroomde en de vloer bezaaid raakte met weekendtassen en koffers, stapte ook een lange slungelige jongen in. Hij had zijn pluizige haar in een staart gedaan, een brilletje op en een enorme harp in zijn hand. Een aantal stoelen verder vond Harpjongen een plaatsje voor zichzelf en zijn instrument. De vraag werd niet gesteld, maar hing wel in de lucht en lag in de nieuwsgierige blikken van zijn medereizigers. Harpjongen voelde de ongesteld vraag aan – of had hem al verwacht – en begon als vanzelfsprekend een kerstliedje te spelen. Het harpspel werd alleen kort onderbroken toen de conducteur, tussen de mensen en bagage door zwalkend, naar hem toe kwam. “De harp is mijn vervoersbewijs,” zei Harpjongen nog bijdehand. Het verzorgen van een sfeermuziekje op de achtergrond bleek echter niet voldoende om gratis te mogen meereizen, en dus toonde hij toch maar even zijn studentenov-kaart. Om vervolgens weer onverstoorbaar door te spelen.

Terwijl hij ‘The first Noel’ inzette, keek ik naar het sneeuwlandschap waar de trein doorheen gleed. Eigenlijk moest ik ook niet klagen over het gebrek aan strooizout en overvolle bussen en treinen. Met de muziek van Harpjongen op de achtergrond vervaagden de irritaties; de sneeuw werd weer mooi en ‘kerstig’ en de treincoupé bomvol mensen op weg naar familie werd gezellig in plaats van irritant druk. Tegen de tijd dat ik uitstapte, speelde Harpjongen nog steeds onvermoeibaar winterse deuntjes en was ik helemaal in de sfeer voor kerstmis. Misschien zouden de treinmaatschappijen vaker muzikanten moeten vragen livemuziek in hun trein te verzorgen. Bijvoorbeeld in ruil voor een gratis treinkaartje.

Fijne feestdagen!!!

En dan nog een simon the cat filmpje dat niks te maken heeft met bovenstaande verhaal, behalve dat het ook ‘kerstig’ is:

Advertenties

2 thoughts on “Driving home for christmas, samen met Harpjongen

  1. Ik vind hem mooi, zowel het filmpje als het verhaal van harpjongen 🙂
    Denk alleen niet dat ik blij zou worden als ik elke dag een muzikant in de trein tegen kom, die dan ongevraagd liedjes gaat spelen…wat nou als je electrische gitaar jongen tegen komt (met zijn meedraag accu natuurlijk). Die dan even ongevraagd een paar slayer liedjes eruit trekt. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s