Royaal poseren

pygmeeënhut (Afrikamuseum)

“Doe je ogen eens royaal open,” roept een vrouw achter me. Ik ben op het buitenterrein van het Afrikamuseum. Terwijl ik in het gras lig te luieren, vindt achter me een complete fotosessie plaats. Nou weet ik niet of een instructie om de ogen royaal open te doen bij mij had gewerkt. De kans is groot dat ik – net als nu als buitenstaander – een frons had getrokken in plaats van mijn ogen open te sperren. Op de fotomodellen achter mij zal het waarschijnlijk helemaal geen effect hebben gehad, omdat ze het woord ‘royaal’ niet eens kennen. Naar mijn schatting zijn ze namelijk tussen de drie en acht jaar oud. 

Ze zijn met z’n achten door vier volwassenen op een bankje neergezet om een foto te maken voor de verjaardag van ene tante Ine. De spontaniteit van het fotomoment wordt door de volwassenen genadeloos dood geïnstrueerd door de simpele gedachte ‘iedereen moet stilzitten en recht in de camera kijken’, die voor een groep uitbundige kinderen op een dagje uit een stuk minder simpel is. En dus regent het opmerkingen vanachter en naast de camera. ‘Job, hou je benen stil’, ‘Hidde, doe je armen omlaag’, ‘Niet zwaaien, jongens’, ‘Lies, niet bewegen’. En natuurlijk de klapper die mij deed fronsen: ‘Doe je ogen eens royaal open’.

Hoewel ik als kinderloze twintiger allesbehalve een expert ben op het gebied van kinderenergie, kan ik me wel voorstellen dat die kinderen nog veel te veel adrenaline in zich hebben om rustig stil te zitten voor een foto voor tante Ine. Ze hebben immers zojuist door dorpjes in Ghana, Mali en Lesotho gerend, zijn pygmeeënhutjes ingekropen en hebben in een huis op palen gestaan. Wie heeft er met zo veel nieuwe indrukken behoefte aan het maken van een statige foto?

Het lijkt mij dus een volkomen natuurlijke reactie om vooral níet stil te zitten. De moeder met de camera in haar hand is echter duidelijk op een missie en instrueert het groepje om net te doen alsof ze de schoolfotograaf is. Ik herken haar ineens als dezelfde vrouw die ik eerder twee peuters voor een pygmeeënhutje zag fotograferen en de opmerking hoorde maken ‘oké, en nu een foto waar jullie allebei normáál kijken.’ Uiteraard werkte dat averechts.

Even later loop ik weer langs de pygmeeënhutjes, waar een andere vrouw haar vierjarige dochter op de foto zet. Het kind zet haar handen in haar zij als een soort wannabe-fotomodel en trekt haar mond wijd open. De moeder lacht even en klikt. Zoals het hoort: gewoon heen laten doen. Mogelijk schaamt het kind zich voor die foto tegen de tijd dat ze een opstandige puber is, maar in ieder geval mag ze zich nu gewoon uitleven en zich laten fotograferen zoals ze zelf wil. En die vrije expressie levert toch veel interessantere foto’s op? Wat mij betreft mogen ze kinderen op schoolfoto’s ook best meer de vrije hand geven. Trouwens, ik heb sowieso nog nooit een schoolfoto gehad waarop élke klasgenoot netjes stilzat en de camera inkeek. En sommigen hadden hun ogen ook best royaal dicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s