Buitenlandjournalisten en de lokroep van de ngo’s

De buitenland-correspondent ontkomt niet aan de lokroep van hulporganisaties, maar hoe zorg je dat er een goede relatie tussen beide partijen is? Dat is de vraag die Marcia Luyten panelleden en publiek gisteravond stelde tijdens de Avond van de Buitenlandjournalistiek.

Een interessante vraag, aangezien er automatisch een spanningsveld ontstaat in een dergelijke relatie. Journalisten en ngo’s hebben nou eenmaal niet dezelfde doelen. De een wil een goed, onafhankelijk verhaal neerzetten, de ander wil een bepaald onderwerp framen – en daarbij liefst zelf ook nog op positieve manier in beeld komen.

Hoe moet een journalist met dit spanningsveld omgaan? Moet hij simpelweg de hulp van ngo’s – bijvoorbeeld om hen naar bepaalde moeilijk bereikbare gebieden mee te nemen of in contact met lokale bewoners te brengen – afwijzen en zijn eigen weg gaan? Dan komt er misschien wel helemaal geen verhaal, zeker niet als tijd en middelen schaars zijn.  Dat de roep van hulporganisaties een verlokkende is, is dan niet geheel onbegrijpelijk. Maar uiteraard heeft de situatie waarin de journalist zich vervolgens bevindt zijn nadelen. De ngo zal altijd een gekleurd beeld van de situatie schetsen. De gebieden die zij laten zien en de mensen die zij met de journalist laten kennismaken, zijn waarschijnlijk zorgvuldig gekozen. En stel dat de journalist onverhoopt toch negatieve of slecht functionerende aspecten in de hulpverlening ontdekt, dan ziet hij zich misschien geconfronteerd met een dilemma: kan hij het maken om negatief te schrijven over de organisatie die hem op sleeptouw heeft genomen?

Mijn idee hierover is dat een écht goed journalist zijn mannetje – of vrouwtje – wel weet te staan. Dat ngo’s specifieke onderwerpen willen framen is logisch, zij willen nou eenmaal hun projecten onder de aandacht brengen. Prima dat ngo’s hun eigen doel hebben als zij een journalist hun faciliteiten aanbieden, dat is hun goed recht. Zolang de journalist zíjn doel maar niet uit het oog verliest. Zoals een van de panelleden gisteren zei: “Hij is er zelf bij.” Het is de eigen verantwoordelijkheid van de journalist om na te blijven denken, kritisch te blijven en door de pr-verhalen en framingtechnieken heen te prikken.

Het gaat er helemaal niet om of de journalist gebruikmaakt van de hulp en faciliteiten van hulporganisaties. Het gaat erom wat hij daarná doet. Het is zijn taak om kritisch naar de verkregen informatie te kijken en te onderzoeken of hij aanvullende informatie vanuit andere hoeken kan toevoegen aan zijn verhaal. En als dat niet lukt, dan kan hij in ieder geval duidelijk in zijn artikel vermelden dat het een eenzijdig verhaal is, en welke organisatie zijn bron is.

Ik heb natuurlijk makkelijk praten, zo vanachter mijn laptop vanuit het veilige, goed begaanbare Nederland, maar volgens mij is het vrij simpel: een gezonde relatie tussen buitenlandjournalisten en hulporganisaties begint bij een goede journalist.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s