Gezichtskanker speelt verstoppertje

tassie devil artikel plaatje

De afgelopen weken had ik het zo druk met een aantal grote projecten dat ik het bestaan van mijn website gemakshalve maar even vergat. Nu het leven weer in een wat rustiger tempo verder kan, wil ik toch nog even aandacht besteden aan de besmettelijke gezichtskanker die de tassie devils aan de andere kant van de wereld teistert.

In de maand waarin mijn artikel hierover in Quest stond, kwam er ook een nieuwe, bemoedigende publicatie vanuit het onderzoeksveld. De eindredacteur van Quest wees mij op dit nieuwsbericht, waarin ook Elizabeth Murchison aan het woord komt. Inderdaad, dezelfde onderzoeker die in mijn artikel aangaf dat ze niet zo geloofde in de veelgehoorde theorie dat het immuunsysteem  van een duivel de kankercellen niet als vijandig herkent door een gebrek aan genetische diversiteit in de duivelpopulatie. Ze geeft toe dat de genetische diversiteit relatief laag is, ‘maar het DNA van twee duivels is nog steeds heel verschillend.’ Zij zoekt de oplossing liever in eigenschappen van de kankercellen zelf, die blijkbaar op een of andere manier het immuunsysteem om de tuin leiden.
Murchison was niet betrokken bij het onderzoek waarvan de resultaten in maart werden gepubliceerd, maar het lijkt erop dat zij wel op het goede pad zat. Het onderzoek toont namelijk aan dat de tumor zichzelf onzichtbaar kan maken voor het immuunsysteem. De kankercellen schakelen genen uit die het immuunsysteem normaal gesproken gebruikt om eigen cellen van lichaamsvreemde cellen te onderscheiden. Deze kennis is een belangrijk puzzelstukje in de zoektocht naar een vaccin.

Op de website van het overheidsprogramma ‘save the tasmanian devil’ stond op 12 maart ook een bericht over deze baanbrekende onderzoeksresultaten. Dat het een bevestiging is van een theorie die onder onderzoekers als Murchison al bestond, is de tasmaanse organisatie blijkbaar ontgaan: “Until now, scientists believed that the tumours were able to avoid detection by the immune system because the Tasmanian devils have very little genetic diversity (preventing the immune system from recognising the tumour as foreign). (….) the reason why the tumour cells do not get rejected when transplanted between devils is due to the nature of the DFTD cancer cells and not due to any fault of the devil’s immune system.”

Er lijkt eindelijk concensus: niks mis met het immuunsysteem. De duivel zelf treft dus geen blaam. Op die agressieve eet- en sex-rituelen waarmee ze de ziekte aan elkaar doorgeven na dan.

———

Het volledige artikel is nu al online en vanaf 20 april op papier the vinden in Proceedings of the National Academy of Sciences:
H. V. Siddle et al. Reversible epigenetic down-regulation of MHC molecules by devil facial tumour disease illustrates immune escape by a contagious cancer. Proceedings of the National Academy of Sciences, 2013.

Over het onderzoek en de theoriën van Elizabeth Murchison kun je uit haar eigen mond horen in deze Ted(x)-presentatie:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s